Verslaafd? Nee, onze zoon toch niet?

lieve johan
Lieve Johan
1 november 2015
ewoh
Nieuwsbrief #1 Eyes Wide Open
1 november 2015

Verslaafd? Nee, onze zoon toch niet?

Verslaafd

Wij zijn ouders van drie kinderen. Ieder kind is anders zo ook onze drie kinderen. School, sporten, zaterdags baantje, vrienden, vriendinnen, uitgaan etc. Ieder kind had zijn eigen ding. Heel gezellig was het tot onze jongste zoon op zijn 13e  een ander gedrag kreeg. Het zal wel de pubertijd zijn dachten wij in eerste instantie. Maar zijn gedrag veranderde niet het werd alleen maar heftiger. Huisarts, kinderarts, jeugdzorg wie kan ons helpen? Van de huisarts kreeg hij ritalin. Kinderarts vertelde dat het de pubertijd was. En jeugdzorg kon eigenlijk niet echt iets doen. Alleen zo af en toe een gesprek .Vanaf 12 jaar mag jeugdzorg niets zeggen over de inhoud van de gesprekken die zij dan hebben met onze zoon. Hij moest daarvoor toestemming geven maar dat wilde hij niet. Op onze vragen kregen wij geen antwoord. Het enige wat jeugdzorg zei was, dat het wel goed zou komen, want zijn basis was prima.

Maar het ging helemaal niet goed. Hij werd een heel vervelend agressief kind. Hij deed alles wat god verbood. Het hele gezin ging er onder lijden. Op school had hij vaak ruzie met leerkrachten.  Hij deed alleen waar hij zin in had. Praten met hem lukte niet.  Ruzie, liegen, schreeuwen en chanteren, dat deed hij. Als wij de vraag stelden, gebruik  je weleens drugs, was zijn antwoord nee natuurlijk niet. Hoe kom je daarbij. Wat denk je wel niet. Je eigen zoon verdenken van drugs?  Wat voor een ouders ben je wel niet!

Twee keer hebben wij de politie gebeld omdat hij helemaal door het lint ging. Hij had geen controle meer over zijn gedrag. Schreeuwde de vreselijkste dingen naar ons, spullen maakte hij kapot. En hij bedreigde ons!Op het politiebureau zeiden ze dat hij hulp zou krijgen als we aangifte deden. Dus deden we aangifte tegen onze eigen zoon.  Die hulp heeft hij nooit gekregen.. Wat je als gezin doormaakt is echt vreselijk. Angst, ruzie, verdriet, schaamte en schuldgevoel. Is dit ons kind, waar we zoveel van hebben gehouden en nog steeds doen. Zelfs hoopten we dat hij flink ziek zou worden of een ongeluk zou krijgen zodat hij dan enkele maanden in het ziekenhuis zou komen te liggen. Want dan was hij even weg van de drugs!

Het ging steeds slechter met hem. Zijn studie heeft hij nog afgemaakt . Maar werken lukte niet echt. Altijd was er weer iets waarom hij stopte. Hij woonde op kamers, dan in een appartement en dan weer anti-kraak.

Toen wij een artikel in de krant zagen staan hebben wij hem dat laten lezen. ”Afkicken  in Zuid-Afrika” en hij vond het wel  leuk! Hij wist toen niet wat hem te wachten stond. Hij zag het meer als een uitstapje. Wij vonden het prima, als hij maar ging!  Alles zou dan goed komen, dachten we.  4 weken Zuid- Afrika.  Het was goed voor hem en voor ons. Wij als gezin werden hier begeleid. Twee belangrijke uitspraken die heel veel impact op ons hebben gehad waren: “Houden van je kind is loslaten” en “verslaving is een ziekte”! Wij kregen handvatten voor als hij weer thuis kwam. Alles leek goed te gaan. Huisje, werk en een vriendin. Een half jaar ging het goed maar daarna ging hij alcohol drinken en toen kwamen ook de jointjes weer.

Dus terug bij af.  Maar hij wist nu wel hoe fijn het leven kon zijn zonder alcohol en drugs. Een half jaar heeft het geduurd. Hij is toen gaan Googlen en vond een kliniek.  Castle Craig in Schotland. Hij nam nu zelf contact op met de kliniek. Twee weken later werd hij opgenomen. Ook daar werden wij als familie begeleid. Wij kregen te horen dat drie van de tien deelnemers clean blijven en de anderen zullen een terugval krijgen. Dat is heftig om te horen. Je hoopt toch dat hij bij die drie zit. Maar dat hopen alle ouders natuurlijk die daar aanwezig zijn. Ook hier is een uitspraak ons bij gebleven namelijk: “Verslaafd zijn is geen keuze. Verslaafd blijven wel!!”De opname periode was heel zwaar. Vaak kregen we een telefoontje van hem van “ik wil naar huis”. Dankzij de begeleiding konden wij hier goed op reageren. Drie maanden duurde de opname. Nazorg programma  werd geregeld vanuit de kliniek en zelf heeft hij een andere woning geregeld. Weg van al zijn oude “drugs vrienden”.

En wat ging het goed. Een nieuwe studie. Ervaringsdeskundige specifieke doelgroepen. Hij wilde gaan werken in de verslavingszorg en het liefst in een kliniek. En ook hij werd verliefd. Ongelooflijk om ons kind / broer zo gelukkig te zien. Maar dan, na een jaar clean zijn krijgt hij plotseling te horen dat hij kanker heeft. Een operatie volgt onmiddellijk en daarna gelijk starten met chemo. Jou kind zien vechten tegen deze ziekte dat doet pijn. Wij denken vaak aan de verslavingsperiode waarin we hoopten dat hij enkele maanden opgenomen zou worden in het ziekenhuis en nu ligt hij daar ziek maar wel clean!Zijn tweede chemokuur was dramatisch. Zijn vriendin verbrak de relatie. Hij was zo boos en verdrietig dat hij stopte met de chemokuur.  Niemand kon hem weerhouden. Alle infusen werden verwijderd. Hij wilde alleen zijn en niemand zien. Hij is toen regelrecht naar de coffeeshop gegaan. Daar heeft hij twee dagen gezeten.  De derde dag belde hij dat hij terug ging naar het ziekenhuis. De chemokuur werd opnieuw gestart. Een hele zware tijd volgde. Na de chemo bleken er nog uitzaaiingen te zitten in de buikholte. Opnieuw een zware operatie in Nijmegen. Maar gelukkig heeft hij ook deze strijd gewonnen. Hij heeft twee gevechten geleverd, de verslaving waar hij tegen heeft gevochten en de kanker.

Nu is onze zoon vier jaar clean. Zijn studie is bijna afgerond. En ja, hij werkt in de verslavingszorg in een kliniek.

Ons motto is: Geluk is het leven in al zijn heftigheid.

En angst voor een terugval? Nee dat hebben  wij niet.

Ouders van een ex verslaafd kind