Lieve Johan

Anoniem
Interview met een festivalganger
28 oktober 2015
Verslaafd
Verslaafd? Nee, onze zoon toch niet?
1 november 2015

Lieve Johan

lieve johan

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik mijn eerste zoon kreeg. Een avontuurlijk kereltje dat altijd goede zin had. Hij was slim, behulpzaam en aardig. Ook stond hij altijd klaar voor iedereen. Dat was jij Johan. Je had om die reden ook veel leuke vrienden. Ik was een strenge vader, dat besef ik nu, en heb je misschien niet vroeg genoeg losgelaten. Maar dat is omdat ik van je houdt en je wil beschermen tegen de grote boze wereld. Toen je een jaar of 15 was kwam je echter terecht in een verkeerde groep vrienden, jij zag dat niet, en stond zo als altijd voor iedereen klaar om te helpen. Maar deze “vrienden” maakte daar misbruik van en ze lieten je kennismaken met softdrugs. Ik kwam daar vrij snel achter en heb geprobeerd je daarvan weg te halen. Slechts gedeeltelijk is dit gelukt, sommige van deze zogenaamde vrienden bleven je nog lang telefonisch en digitaal achtervolgen. Ik heb destijds op je telefoonafrekening gezien dat ze je meer dan 100 keer per dag belde. Natuurlijk is het dan moeilijk om ze te negeren, dat begrijp ik wel.

Maar je wilde er zelf ook niet echt afscheid van nemen. En je bleef contact met hen houden.   Je ging vanaf dan steeds meer dingen verzwijgen voor ons. Dikwijls hebben we gevraagd of je nog gebruikte, en steeds was het antwoord “nee”. In die tijd verdween er ook steeds geld uit de beurs van je moeder, kleine bedragen toen nog. Verder verdwenen er dingen uit de garage op onverklaarbare wijze. Totdat ons mam op je kamer lege zakjes vond van drugs, niet één, maar een hele stapel. Die waren volgens jou “slechts” 20 euro per stuk! Waar kwam dat geld vandaan?

Dan wordt het erger met de diefstal, meer geld en grotere artikelen verdwenen uit huis. Daags na onze 25 jarige bruiloft ga je er vandoor met het cadeaugeld, je steelt de bankpas en code van ons mam en pint de rekening leeg. Ook blijven er dingen verdwijnen in huis. Zoals o.a. het gouden horloge van opa en mijn trouwring. Als ik vraag waar je al dat geld voor nodig hebt, noem je van alles behalve drugs. Want drugs gebruikte je niet zo veel, en bovendien was er niet veel geld voor nodig.

Na een ruzie vertrek je naar Veldhoven om bij je vriendin te gaan wonen, eindelijk hadden we een beetje rust. Kort daarna wordt ik door haar vader gebeld, dat je daar geld hebt weggehaald. Je vriendin klaagde dat je zoveel drugs gebruikte, en jij bleef volhouden dat er niets aan de hand was. Steeds ging het een beetje verder, en langzaamaan werden er meer zaken bekend. Je had al zwaardere middelen geprobeerd, en je werk leed er onder. Je verloor al je banen, je vriendin, en alle leuke vrienden. Je trekt je broer mee het drugscircuit in. Je maakt schulden.

Thuis is de situatie ook danig veranderd. Eerst wist je nergens van, toen bekende je kleine stukjes, maar alleen als we keiharde bewijzen hadden. En je bleef maar liegen over alles. Mijn huwelijk kreeg eronder te lijden omdat we elkaar verwijten gingen maken. Je broer werd stiller en wilde steeds minder met je te maken hebben. Zelfs zijn spullen zijn niet meer veilig. Al jaren ben ik doodsbang dat er ingebroken wordt in de buurt, maar bij ons wordt elke dag ingebroken, maar dan van binnen uit! En je schaamt je er niet eens voor.

Ik ben je altijd blijven steunen en heb je achteraf gezien nog veel te veel gegeven, omdat ik in je geloofde. Hoe stom kon ik zijn. Ik had je 5 jaar geleden al buiten de deur moeten zetten. De auto die ik je gaf gebruikte je om de gestolen spullen in te vervoeren naar je heler. Steeds meer verdwijnt er uit ons huis, hoelang nog voor de TV, computer en auto weg zijn?

Alles in huis moet ik verstoppen voor je, en dan vind jij het nog op je strooptochten als we een keer niet thuis zijn. Dus maar weer een andere verstopplek zoeken. Nu kan ik veel dingen zelf niet eens meer vinden, zo dikwijls heb ik de verstopplek veranderd. Ik word er hartstikke gek van. Samen ergens heen gaan met ons mam kan ook al niet meer, alle leuke dingen moeten wijken omdat jij een oppas nodig hebt. Je bent 24, maar gedraagt je als een kind van zes! Je bent niet meer te vertrouwen.

Lichamelijk krijg ik ook steeds meer rare klachten. Hartkloppingen, duizeligheid, onverklaarbare vermoeidheid, slechter zien, eczeem enz. Uiteindelijk word ik doorverwezen naar een psychiater, maar na acht sessies geeft deze het ook op, ik ben niet te helpen. Eerst moet de oorzaak van mijn klachten verdwijnen. Maar die oorzaak ben jij Johan, ik kan die niet zelf laten verdwijnen!

Ik heb zelfs diverse malen gewenst dat je een ongeval zou krijgen, dat je er niet meer was. Misschien dat dan mijn problemen opgelost worden. Het is erg dat ik deze gedachten heb. En natuurlijk lost dat ook niets op, dan blijft me dat weer mijn hele leven achtervolgen. Ik schaam me voor je tegenover mijn vrienden, familie en bekenden. En ik verzin smoesjes om je gedrag goed te praten. Ik heb ruzie met je moeder over jou. En het ergste is dat het jou niets interesseert! En je leugens worden alsmaar groter.

Afgelopen zomer neem ik je nog mee op vakantie en betaal alles voor je, het was leuk en je stond weer klaar. Je maakte ons blij. Maar daags na terugkomst beschaam je het bij ons herwonnen vertrouwen opnieuw, en blijft dagen en nachtenlang weg zonder enig bericht. Na wat speurwerk moeten we lezen op Facebook dat je afgevoerd bent met een ziekenwagen. Deze keer niet alleen drugs, maar je hebt ook nog een drankprobleem.

De maat is vol, je moet thuis weg. Ik houd dit niet langer vol. Je steelt, vertelt leugens. Ik kan je niet langer meer vertrouwen. In het verleden kon ik mijn problemen nog aan door harder te werken, dan kon ik het even vergeten, maar dat werk heb ik niet meer. Ik kreeg mijn ontslag. Ik moet nu leven van een uitkering waarmee ik met moeite de vaste lasten kan betalen. Je moeder werkt elke dag om te kunnen blijven eten. En wat doe jij ? Je steelt nog meer van me, elke dag weer. Nog meer leugens. Wanneer stopt dit ? Moet ik mijn huis verkopen? Moet ik persoonlijk failliet gaan? Of heb je liever dat ik gewoon meteen dood ga? Het interesseert je niet eens!

Ik heb last van huilbuien, mijn huwelijk is naar de klote, ik heb geen spaargeld meer, ik kan me niet meer concentreren, ben emotioneel een wrak. Waarom zie je niet dat ik hier aan onderdoor ga?

Nu zit je hier in Rotterdam, omdat Hans jou heeft kunnen overtuigen dat dit nodig is. Maar wil je het zelf ook? Daar ben ik nog steeds niet van overtuigd. Ik zou zo graag willen geloven dat er eindelijk een eind komt aan deze ellende. Maar ik ben ook erg bang, ik heb grote angst dat dit niet genoeg is, dat je er niet achter staat. Dat je over enige tijd weer vervalt in je oude gedrag, en dat het dan nog veel erger wordt! Ik hoop daarom ook dat je op jezelf gaat wonen in de nabije toekomst, thuis duurt het te lang voor ik je weer kan vertrouwen. Je moet op eigen benen kunnen staan, je eigen leven leiden.

Hoe belangrijk vind jij het dat ik weer gelukkig kan zijn?. Nee, dat we weer allemaal gelukkig kunnen zijn. Ik weet dat het moeilijk is voor je, je hebt nog grote schulden, en geen werk. Een toekomst opbouwen is niet makkelijk op deze manier. Ik wil je nog steeds graag helpen, maar de eerste stap moet jij zetten, stop met die rotzooi! Niet alleen deze maand, maar de rest van je leven. Je kunt het zeker wel, maar doe het ook.

Je vader houdt nog steeds zielsveel van je, word alsjeblieft weer de Johan zoals je vroeger was.